Archivo de la categoría: Limiar de conciencia

Limiar de conciencia (0)

0

We have ignition!

Ou se prefiren, chispum!!!

Eis a novela. Tamén en castelán.

E no centenario de A. Turing, feliz coincidencia.

Cincuenta anos antes de que chegue o tempo no que transcorre o relato.

Con que alguén desfrute dela, coma xa fixeron algúns dos seus lectores, é abondo para min.

Limiar de conciencia (1)

1

Probo con editoriais de aquí e acolá, pero non teño sorte. Tradúzoa ao castelán, probo nun par de concursos que admiten os textos en documento electrónico. Nastic. Estou xa case decidida a publicala eu en ebook pero antes, veña, vouno intentar co Blanco Amor 2011!

E mira ti por onde, aí tamén levo unha sorpresa. Non polo fallo do concurso, claro, senón polo estado dos exemplares que pido que me devolvan. Abro o paquete, collo un volume, ábroo, miro se ten algo anotado, algunha mancha, que sei eu… pero nada, está impoluto. Tampouco é raro. Pero collo outro, ábroo, e non só está inmaculado senón que lle caen os confettis dos buraquiños polos que entrou a espiral da encadernación, as follas están xuntas nas perforacións, o tomo está sen abrir, tal como saíu da fotocopiadora e o metín na caixa. Alguén do xurado non o leu, supoño.

E repito a operación cos catro volumes restantes quedo abraiada -é que son naïf perdida, desculpen-. Cinco dos seis exemplares non foron, xa non digo lidos, nin folleados, senón nin sequera abertos. A todos lles cae o confetti, todos teñen grupiños de follas pegadas de pasar pola perforadora e quedaren así, intactos dende aquela. Virxes de lectura.

Manda truco.

 

 

Limiar de conciencia (2)

2

Preséntoa logo ao García Barros 2010, e queda finalista tamén.  Chamo á editorial que publica o premio -Galaxia- por ver se quererán publicala. Teño o pracer de falar un bo pedazo con C.L. que si leu a novela, gostou dela, ten moitas cousas que dicirme verbo dela e faime suxestións moi atinadas, ao meu ver -cousa que puiden corroborar ao recibir de volta os exemplares, un deles con moitas anotacións-.  No intre non me pode dicir se a editorial a publicará ou non, pero logo dun par de días chámame -chámame!!!- e dime que non.

O resultado pode parecer o mesmo -imítalle, sen dúbida- pero chegar a el por vieiros tan diferentes faino ben distinto.

Pode parecer estraño, pero algunhas agradecemos que haxa xente que saiba dicir non. Máis agradeceriamos que souberan dicir si, verdade, pero sabiamos que non ía ser doado.

Limiar de conciencia (3)

3

… e quedo finalista do Xerais 2009. Dinme que quedei 2-3 coa gañadora, que é unha novela super-orixinal, anovadora, potente, que a van publicar … e finalmente non a publican. Pero hoxe non estou de humor para me estender sobre este episodio.

Mellor contar o que tivo de bo, que foi coñecer a Ana Bande, membro do xurado do premio, lectora apaixonada, muller xenerosa, espírito libre.

Pedínlle que escribira algo para presentar a novela e, como non, fíxoo. Podedes lelo nesta ligazón. Grazas Ana, es un sol.

Limiar de conciencia (5)

5

Rematei! Rematei! Rematei!

O feliz eco dos “Rematei!” mantívome un tempo en éxtase, satisfeita co simple feito de tela acabado. Cando o eco se extinguiu, escoitei xa outra cousa:

E agora que? Que vou facer con ela?

Darlla á ler a alguén, un día destes.

Penso que non vai ser doado publicala, non coñezo editores, nin escritores, nin críticos. Son unha escritora serodia, novel e inédita. E sei que LdC un best-seller non é. Pero tamén que é unha proposta diferente que pode interesar.

Loito contra a idea -poden rir comigo- de subila a un blog, porque como non me coñece ninguén, quen o vai ler? É o máis inmediato, pero non me parece o máis eficaz.

Enviarllo á Regueifa.net? Seguramente debería telo feito, e aforrado tempo e papel entre outras cousas.

Eu tiña claro que á novela o que lle acaía era un formato dixital. Que sentido podía ter que os logs dunha máquina, por moita ‘feitura literaria’ que acadasen, foran impresos en papel, cosidos, encadernados e distribuídos en andeis de librarías? Pouco. É un texto que cómpre ler nunha pantalla, aínda que naquel 2007 no que o rematei, os libros dixitais en galego nin estaban ni se os esperaba.

Desbotei a idea de formato dixital e publicación inmediata, en prol da procura de difusión para a obra, dunha canle editorial con certo prestixio que osmoticamente a confirmase como algo a ter en conta… esas andrómenas da vaidade. Rexistreina no RPI e díxenme, hei buscar algún concurso ou premio ao que enviala…

Limiar de conciencia (6)

Uiii que non chego ao post diario do countdown!!!

6

deContado do título do blogue é irónico

que fago explicando un chiste?

son os espíritos que veñen a distraerme

é que non son horas…

pois nada, eu escribía, escribía, e a cousa mesmo me convencía, ha ha ha!

súbeo xa que é para hoxe!

 

Limiar de conciencia (7)

7

Ás veces -moreas de veces- as cousas alíanse para afastarme do teclado. Mudanzas, traballo novo, visitas inoportunas da familia -perdoade, cariños- semellan conxurarse para me ocupar o “tempo libre”.

Outras veces é a escrita en si a que se pon complicada. Ao medrar o volume de texto xa construído, e mailas notas para o que ven logo, a cousa enléase de xeito preocupante. As relecturas tras as longas e obrigadas pausas xa toman tanto tempo que non paga a pena pórse a escribir se non é cunha semana mínimo por diante. Se non dispoño diso mellor só esbozar, apuntar cousas, engadir material ao monte que terei logo que cribar para seguir adiante.

Bonita forma de estragar a diversión.

O desánimo pódeme ás veces, pero a historia tenme ben collida e volvo e volvo a ela.

Sabía que a tería comigo ata que callase. Imaxinaba que sabía como se ía resolver, pero tiña que demostrarmo. Ben sabía eu que as cousas nunca son como as imaxinas, que todas as matinacións afástanse sistematicamente do que logo acontece, na vida e na escrita. Así que había que escribilo para que ver que pasaba realmente, para ver como aquilo que pensara ía adoptando a faciana do feito, e resultaba ser moi distinta.

E iso engancha.

Limiar de conciencia (8)

8

A vida cámbiame moito por aquel tempo. Para empezar, vivir soa outra vez. Cara a fóra non hai moita cousa que me interese, xa andara demasiado nesa dirección múltiple e cambiante, máis do que o meu carácter me pedía. E xa que o de fóra ía do inhóspito ao insulso, acubillarme nese proxecto. E ler ler ler. E teclear.

Perderlle o medo a escribir, esa tarefa composta de matinar, teclear, reler, corrixir, desbotar, investigar. Buscar o tempo onde sexa -as pequenas vacacións, as longas vacacións- para internarme naquela construción que por fin me decidira a facer. E sen saber ben onde me vai levar.

Cultivar a constancia, fráxil fror que atopa por fin o ambiente que sempre lle faltou comigo.

Ler sobre lingüística, procesamento automático da linguaxe, sicoloxía cognitiva, neurociencias, Asperger,  intelixencia artificial… Escribo bastante pero desboto moito máis. Estou a aprender, e teño como consolo que se non dou feito a novela, cando menos terei aprendido algo sobre temas que sempre me interesaron moito.

Empezo a coller algo de medo ao de ler, non exactamente -ler é algo tan substancial para min- pero teño que pórlle límites porque hai tanta cousa sobre a que documentarse que corro o risco de que a escrita se demore demasiado… que non remate nunca… E iso si que non!

Limiar de conciencia (9)

9

O día que dei con LIDIA, ese día foi o auténtico comezo.

Abondaba xa de dar voltas e pretender ter todo claro, tiña que empezar a contalo dalgún xeito, e entón asomou LIDIA. Era tan obvio que aquela historia a tiña que contar unha máquina que me sorprendeu non o ter pensado antes. Sen parar de teclear o que LIDIA contaba -non podía deixala esluír logo de atopala- pensei que non me decatara antes porque deica esa tarde non sentara coa nidia decisión de empezar a narración de verdade, non a escribir as notas e ocorrencias que me asaltaban decontino.

Só sabía algo do que LIDIA ía contar, fragmentos por xuntar e aos que dar sentido, mais o feito de ser ela a narradora xa pechaba a historia, guiaba a narración, e con ese fío podía entrar nese sitio descoñecido que me chamaba.

Antes só escribira relatos, vinte páxinas os máis longos, moitas menos a meirande parte. E o relato dunha viaxe. Agora non sabía a extensión da historia, nin en páxinas nin en tempo. Só tiña a vontade de facela, como for. E o seu sabor.