Archivo de la categoría: bestiario

Bestiario (XIII)

Amor realmente fantástico.

Xa quería eu rematar este bestiario e non por falta de espécimes, senón por ir a outros regosmais o real imponse e haille que render a preitesía que merece. Especialmente neste caso, cando o real insiste no fantástico, eido tan propio dun bestiario. E a familia real é, ante todo, fantástica. Velaí senón a princesa número dous.

O amor. O amor é fantástico. O amor escúsao todo, o amor explica todo sen explicar nada. Apela ao irracional xa que o raciocinio sería implacábel e contundente: culpábel. O amor faiche quedar de parva, mesmo inhabilítate para ser representante da túa familia, pero líbrate de ir ao caldeiro. E se iso non é fantástico, que o é? Claro que ese amor, xusto á inversa do que fai nos contos de fadas, vai converter ao home escollido nun sapo engaiolado. Ai, se non lle quixeras tanto e lle tiveras escoitado un pouco, botado un ollo a eses papeis, a eses neghosios. Pero claro. Con tanto amor non se da abasto. Nin les, nin botas contas. Ai, o amor.

Así, irresponsábel, habitante do limbo, ficarás libre mediante o sacrificio do teu home, agora si, agora que a cousa púxose realmente fea. Xa o podías ter feito antes, no canto de marchares a Washington como se abondara con poñer auga de por medio. Pero ti non criches que a cousa se saíse do rego até tal punto, claro. Grande erro. Debiches ter en conta que se existen cousas como ese fantástico amor teu, todo é posíbel. Mesmo os fiscais defensores, si. Pero tamén os xuíces teimudos.

Claro que a todos nos gusta deixarnos levar polo fantástico, algunha vez polo menos. Ser a raíña de corazóns do País das Marabillas e berrar: que lles corten a cabeza!! Aínda que para moitos sería fantástico dabondo non ter monarquía no estado, en primeiro lugar; en segundo, xa de tela, que fose con individuos que poñen as obrigas desa posición de privilexio caduco por diante das cuestións persoais; e, xa en pleno devalo de preferencias, pedir que, malia que os individuos da familia real non sexan exemplares, polo menos que non se lles imputen delitos. Hai non moito soaría irreal, innecesario ese último chanzo. Arestora xa se pode engadir outro máis baixo: que de estaren imputados se boten á un lado e non enlamen máis.

Pois nin iso. Iso sería atender ao real, en ambas as dúas acepcións: a de realidade -os feitos- e tamén a de realeza -o parentesco-, ente no que esa familia debería ter máis interese ca ninguén en mantelo ceibo de deshonra. Pero teiman no fantástico, e compre espertalos, por moito que a tradición nos teña afeitos ás princesas de sono pesado.

Unha princesa está imputada! Iso non foi doado, pero houbo quen tivo a valentía de facelo. E iso ten un corolario, que non é un ‘colorín colorado’ senón unha evidencia indiscutíbel: o rei está en pelotas!

Publicado en LetraenObras

Bestiario (XII)

Recuperación Bestial.

 Levo horas diante da pantalla e de socato quedei sen internet. Vaites! Reinicio o router. Nada. Vou chamar aos de R, tampouco hai liña. Dende o móbil logo. Sen cobertura. Polo menos hai luz, dígome, pero mellor aproveito para saír a estirar as pernas un pouco.

Nada máis poñer un pé na rúa sorpréndome. Asústome. Hai un vento tolo, algúns edificios están a esboroar aos poucos, cae unha varanda aquí, unha cheminea acolá, voa un teito máis aló. Hai alarma na xente da rúa. Unha cicloxénese das gordas non será, que sempre o avisan. O ceo escurécese e aclárase, axiña e sen pausa, nun ciclo estraño. Hai que andar espelido para que non che caia algo enriba, pero iso xa parece un problema menor cando vexo que máis aló, diante do bazar chinés, hai unha fenda profunda na beirarrúa. E agora este ruído! Tremeu a terra ou fun eu? Acubillada nun portal tento chamar a alguén pero non hai cobertura.

Pasa diante miña un grupo andando con presa e aceno moi serio.

– Que pasa? Onde ides? –pregúntolle a un deles, o da ferretería Carabobo.

– Onde? Onde non haxa asfalto, está a rachar por moitos sitios.

Óese outra vez ruído baixo o chan. Serán as augas non canalizadas, o escorrentar dos regatos eses de sempre… Dubido que facer, volver a casa ou intentar saber que pasa. Asómanse moitos ás fiestras e berran cousas incomprensíbeis dende os pisos máis altos da Travesía.

A xente bota a correr, non acabo de entender porque, e amais fano en varias direccións. Síntome arrastrada por un grupo grande que pasa ao meu carón e subimos á Guía mentres escoitamos ruídos espantosos e alí, dende o primeiro tramo do paseo de tileiros, vemos como entra na ría un pedazo de monstro descomunal, unha especie de Godzilla con saias. Quedamos xeados de espanto. Anda entre as bateas, tira dunha, e doutra, e pon as cordas ao redor do pescozo coma o colar de Kali a destrutora, con mexillóns no canto de caveiras. Algún din que lle imita moito a teutona señora Merkel. Outro que se é máis ben unha especie de Mazinger Z manexado por control remoto. O medo déixanos paralizados e agachados ao abeiro das tuias non lle quitamos ollo. Move unha gadaña con soltura e desaprensión, coma a máis lizgaira maiorette que cun golpe de man pode cortar mil cabezas. Namentres se achega fai ondas grandismas que estragan os peiraos e paseos de beiramar a ambos os dous lados da ría.

Témola xa moi preto. Confiemos que sexa coma os tiranosauros e non nos vexa ao estarmos quietos. Agora empréndea cos guindastres de Guixar, arrinca un e facendo molinetes con el lánzao cunha forza impresionante que nin se ve onde vai parar. A Marín polo menos.

– Haberá máis coma este? –penso en alto.

As miradas dos outros fanme calar de vez.

Sobrepasa a nosa posición e perdémola de vista un intre. Non vai durar moito a ponte de Rande se segue adiante, pero non imos quedar a velo, verdade? Pois si, imos a outra aba do monte a ver que pasa.

– Temos que liscar, non imos quedar aquí coma parvos.

Lisquemos, si, pero … espera… deus! O monstro sae da auga e dun pisotón esmaga medio instituto de Teis! O restaurante Siete Torres librou polos pelos. Xesús xesús. O zunido dun helicóptero que vai aterrar no hospital do Meixoeiro atrae a atención da besta, que se dirixe cara alá co pisar contundente que a caracteriza.

– Veña, aproveitade, bulide!

Si, pero cara onde? Onde pode un meterse, como librarse disto?

Baixamos da Guía conmocionados. Óense ruídos por baixo do asfalto outra vez, que raio será iso? Enfiamos Sanxurxo Badía e vemos que aló adiante, case en García Barbón, abriuse outra fenda, esta moito máis grande, da que saen ducias e ducias de zombis fedorentos que replican as caras de ministros e conselleiros. Avanzan co típico abaneo, sen presa e sen pausa, levan a mirada baleira e as carteiras cheas de disposicións mortíferas. Non semellan agresivos, mais cando atrapan a alguén, como xa fixeron co da tenda de deportes, lévano entre varios ao buraco … e ninguén se atreveu a ir ver que pasa alí.

Diante da panadería, veciños a facer unha barricada con coches, contedores, bombonas baleiras, para deterlles o paso e defender os pequenos negocios e vivendas. As vidas. Unha meniña escápalle á nai para recoller a moneca Monster High que lle caeu tras da barricada. A nai bérralle, a nena non atende e segue a correr pola boneca. Un zombi con cara de Wertz, avisado polos berros, bule cara ela e agárraa!! Ai deus, non podo mirar iso!!! Pero que pesadelo é este? E agora, que é iso que ven polo ar? Un cepelín posto de pé? Un globo aerostático sen máis? Unha cousa flotante coma un ‘muñecolate’ xigante en sotana, e ten dúas caras, por un lado a de Rouco Varela e pola outra a de Gallardón. O globo inmenso mesmo parece inofensivo até que se achega o suficiente, e entón dispara crucifixos, e ben afiados. Dispara con moita mala hostia e boa puntería, e algúns veciños quedan no chan con crucifixocravados no peito, na gorxa, nun ollo.

A nave episcopal descende sen tocar o chan e dela desembarcan axentes eclesiásticos con roupas talares de vivas cores espectaculares.

– Coidado! –advírtenos un home ensanguentado e con cara de ter visto demasiado– Estes xa os mirei no Castro, que veño de alí. Collen reféns femininos, as que están empreñadas retéñenas, e as demais cósenlles as vulvas antes de ceibalas.

– Queee?

– Con punto de Cruz. E se berran moito, cósenlles tamén os outros beizos.

Blasfemo preventivamente e, ala, a correr!

Metín tal acelerón que non sei onde quedaron os que estaban comigo. Subo por Aragón e vou vendo o panorama arrepiante. Aínda me custa crer o que está a pasar, pero as vítimas e os estragos están aí, imposíbel non os ver.

Chego até ao Calvario. Parece que a cousa acougou un intre. Que pasaría en Ceboleira? E nas Travesas? E en todos lados? Sento a coller folgos diante dunha tenda de electrodomésticos e intento chamar a casa, pero segue sen haber cobertura. Nun dos televisores que están acendidos vexo, na banda de texto da parte inferior da pantalla onde unha tipa expende telecaridade, a noticia en maiúsculas: A CRISE REMATOU. Interrompen o programa para daren detalles da nova coa importancia que lle corresponde. Leo tamén nos movementos labiais do locutor_monicreque: A crise rematou.

– Rematou, si. Connosco –di unha muller que ven andando penosamente e cae no chan diante miña. É Susana, ex-caixeira do Eroski de Travesía. Creo que está morta.

Escoitase un atronar de consigna en megáfonos: A crise rematou. Retírense das rúas. A crise rematou. Volvan todos ás súas casas.

– A casa? A que casa, ladróns? –brama un vello cunha escopeta e unha carraxe hipotecaria máxima.

A crise rematou, insisten. Como se a nova fose o sinal do ataque definitivo, séntese un ruído dunha gravidade nunca oída e un tremor arrepiante que remata cun estourido enxordecedor. Aló polo cruce de Colón con Policarpo Sanz –NGB– o asfalto levántase coma se os vermes de Arrakis cheiraran especia canda nós, e manda polo ar persoas e edificios. Mais non son vermes o que sae do inmenso buraco feito, senón un tropel de cascudas privatizadoras xigantes con antenas ansiosas e mandíbulas famentas de beneficios, dispostas a non deixar nin un residuo por apañar, humano ou bancario.

A crise rematou. Agora veñen as rebaixas. A grande liquidación.

Publicado en LetraenObras

Bestiario (XI)

Publicada en letraenobras outra entrega do Bestiario, que reproduzo a continuación. Para que non morra o conto neste blogue.

Mitocondrias.

O microbio acordou feliz. O sono fora reparador e trouxéralle un recendo sen determinar, coma unha novidade coñecida… non sabía como chamar a esa sensación, nova non era, pero si case esquecida… unha tecla pulsada nun harmonio remoto. Vaites, acordara case lírico! Tan era así que no canto de poñerse a menear o protoplasma e buscar de comer ficou pasmado un longo intre, tamborilando cos cilios á espera de que aboiase algunha lembranza máis nidia do soño.

A lembranza resistíase, pero o sabor que tinguía os seus pensamentos non o abandonaba, e o sentimento, que lle quentaría o corazón se o tiver, fíxolle discorrer deste xeito:

 – A vida somos nós, humildes microbios. Máis ca humildes, humillados, porque nós –malia o precario do noso sistema de relación co exterior, sen un mal ganglio do que presumir– temos ben clara a nosa importancia: non só somos vida, senón que somos a orixe da vida, os que fixemos posíbeis outras formas máis complexas e grandes, incluídas as que arestora pretenden esmagarnos.

Somos vida e merecemos respecto. Os pasos verdadeiramente grandes na historia foron dados por nós. Connosco probáronse os mecanismos bioquímicos que empregaron logo todos os organismos pluricelulares. Si, a maioría fíxase no vistoso dos bechos e plantas, os seus deseños espectaculares, as súas estratexias adaptativas… e esquece o noso esencial traballo de base. Mais todo grande organismo está feito de células especializadas das que as bacterias somos antecesoras, aínda que algúns coa súa fachenda mamífera ou o seu pedrigee reptiliano o queiran esquecer.

Non son nada sen nós, pero permitimos e aturamos as súas desfeitas até chegarmos ao punto no que pretenden fumigaren e esterilizaren todo o que sexa disonante! Que todo o que non se mova ao seu favor sexa inmobilizado, prohibido! E si, poden acabar con moreas de nós dunha tacada, exterminarmos con penicilazos copagados. e iso facerlles crer que dominan a situación, cando se algo ten ensinado a evolución é que as situacións son cambiantes. E que os cambios non sempre se producen por ínfimas variacións do xenoma seleccionadas e pasadas á seguinte xeración, non. Ás veces hai r-evolucións, simbioses e alianzas que cambian o escenario radicalmente! A quen cren que van facer calar? A nós, que somos da estirpe das mitocondrias?

Ahá, as mitocondrias! Fora iso co que soñara, con eses lendarios devanceiros, as mitocondrias e os cloroplastos primixenios, bacterias arroutadas que abandonaran a súa individualidade para crearen algo novo! E grande! De aí víñalles ese pulo ancestral, esa enerxía mítica, da mito-condria, a mito-condria, repetiuse a si mesmo, ledo co chiste, recreándose naquel momento épico de simbiose, de sinerxia, de mutuo apoio entre diferentes… até que se interrompeu e berrou indignado:

 – Se nolo debedes todo, cabróns, se respirades grazas a nos! E nós, igual que fixemos posíbeis todo tipo de bechos incluídos certos primates prepotentes, podemos tamén combinarnos de xeito diferente e dar pé, alas, a outros organismos que non actúen coma se non houber máis seres vivos ca eles na terra. As mesmas leis que puxeron en marcha a vida e vos fixeron posíbeis poden destruírvos, esas mesmas leis, sen necesidade de meteoritos impactantes ou raios gamma xusticeiros, que tamén. A vida empezou connosco, e cando tanto mamífero chuchón desapareza, nos seguiremos aquí!

 E así, cheo de orgullo microbiano, arrincouse a cantar unha panxoliña:

–Arriba microbios do mundo, en pé patóxena lexión…!

Bestiario (X)

Hai uns días publicaron en letraenobras o texto que podes ver nesta ligazón. Reprodúzoo a continuación.

A fera corrupia, digo corrupta.

– Pasen, donas e cabaleiros, pasen e contemplen esta animalia capturada nas mestas selvas do capitalismo peninsular! Si, temos aquí a unha verdadeira Fera Corrupta, capaz de chegar ao máis alto da pirámide depredadora, e mesmo á presidencia da CEOE.

Estalar de látego no ar.

– Veña, móvete, saúda ao público!

– Hai que traballar máis e cobrar menos!!! –rosma a besta.

– Velaí, estimado público, a fera na súa actitude máis recoñecible. Continúa, dálle!

E fai estalar o látego outra vez. Klsst!!

– Eu nunca voaría con Air Comet a ningures!!! –gruñe o espécime.

– Adiante, amosa ben os dentes, traba!! -encírraa o home do látego e zorrégalle nas nádegas.

A fera revólvese.

– Hai que liberalizar o despido!!! E baixar as pensións!!! –berra con ganas e bota espumallos.

– Aí o temos!! Que exemplar!!

– A mellor empresa pública é a que non existe!!!

– Perlas todas as que saen pola súa boca, donas e cabaleiros!! Mais non se deixen impresionar, é moito máis o que cala que o que di. A ver logo, ese crédito que che deron en Bankia, como foi a cousa?

Silencio estrepitoso. Soa o látego, primeiro no ar e logo nas costas da fera, que se doe con laios afogados.

– E como te fixeches con Viaxes Marsáns? Que pasa, non che acorda?

A fera non di ren, o silencio é tal que até se entenden os murmurios do público:

(.Se aínda puideramos meterlle o dente!

.E non terán un banqueiro? Seguro que saben mellor.

.Mellor non sei, pero máis fixo, eses non son doados de pillar)

O presentador alza a voz e o látego asemade, e zóscalle á fera con decisión.

– E onde están eses 800 millóns de axuda pública para sanear a liña aérea arxentina, eh?

A fera brama e amaga con botarse ao home, mais este anda lixeiro, tráballe as patas traseiras co látego e faina caer a rebolos. Logo déixaa ir cara a un recuncho con aire murcho malia enrabechado.

O presentador da por concluído o show e despídese en ton reflexivo.

– Xa ven, cando realmente cómpre que falen, non hai quen lles saque un chío.

Febles aplausos. O home engade cun aceno de decepción:

– O certo é que se atopa moi soa, coa morea delas que andan por aí ceibas e deberían facerlle compaña!

Bestiario (IX)

Antes nas estrelas do zodíaco, nas paredes das covas animadas polo lume. Logo nos sumidoiros de Nova Iorque, nos planos do metro de Londres… os humanos atopamos outros animais agachados onde sexa que miremos.

bechos agachados no metro de Londres

Bestiario (VIII)

Hai uns días publicaron en letraenobras o texto que podes ver nesta ligazón. Reprodúzoo a continuación.

Trader de alta frecuencia (TAF) 

Peza de cotizado software que funciona nos mercados tecnoloxicamente máis avanzados. Incorpora as últimas novidades en algoritmos xenéticos e análise cuantitativa e pode realizar unha operación financeira en microsegundos. Non entende de economía real –nin falta que lle fai, pois iría en detrimento da súa velocidade de operación– pero sabe reaccionar con celeridade inigualábel ante os fluxos que se albiscan nos mercados.

Basea as súas estratexias de acción na análise das gráficas de cotizacións, como xa viñan facendo os traders humanos. Consultar ratios, informarse sobre a marcha dunha empresa ou a economía dun país, leva moito tempo e non garante que os investimentos acaden os parámetros desexados de rendibilidade e risco. O dos TAF é a velocidade, detectar tendencias antes ca ninguén, obstaculizar a competidores e lanzar as operacións de compra/venda axeitadas no intre. E iso, o intre, é un lapso cada vez máis curto.

Son a evolución natural dos traders automáticos a secas, que operan con frecuencias da orde de segundos. O trader automático xurdíu como animal de compaña ideal para os inversores nos modernos mercados financeiros. Máis ca animal de compaña, auténtico can guía para esa travesía necesitada de moita información –histórica e actual– e criterios non subxectivos nin influenciábeis polas emocións ou o cansazo. Moito máis fiábel ca un broker humano, pois é o resumo do mellor de varios brokers ben descansados e sempre coas pilas a cen.

Sen golpes de xenio, nin audacia, nin pánico, pero si con algoritmos deseñados –polo melloriño dos matemáticos e físicos de universidades prestixiosas– para rastrexar fluxos e detectar ocasións de negocio e tendencias prometedoras, os TAF incorpóranse aos mercados no 1999. A súa crecente velocidade de execución –arestora xa rabuñando as centenas do nanosegundo– semella ter marcado un punto de inflexión no cibercapitalismo, un cambio cualitativo.

O escenario creado por estes enxeños xa non é apto para actores humanos, dada a escala temporal na que traballan. TAF e cibermercados modélanse uns aos outros en vertixinosa retro-alimentación, mentres os organismos reguladores actúan en períodos que para estes sistemas semellan eras xeolóxicas, de xeito que potentes dinosauros da economía real poden ficar mortos polo impacto de avalanchas de ordes de venda na súa contra que un TAF espalla viralmente en nano-intres, seguido en cadea por outros TAF, e para cando un organismo regulador se queira dar conta, xa os dinosauros, os fentos xigantes, o ecosistema todo pode ficar convertido en hidrocarburos queimados.

Estarei a esaxerar ou realmente andarán soltos polos mercados electrónicos programas potencialmente tan destrutivos, sen estaren suxeitos a regras que eviten que empresas saneadas vaian a quebra polo ‘xogo’ especulativo? Non será unha interpretación apocalíptica e ludita do funcionamento deses mercados?

Difícil sabelo. Malia a súa importancia (estímase que en EEUU preto do 73% das operacións realízanse por TAF, e un 40% en Europa, en 2010) non é o que se di un eido transparente. Pero dende logo, hai sinais de aviso, antecedentes famosos como o 6 de maio de 2010.

Ese día, contra ás 14:40 hora de New York, o índice Dow Jones comezaba unha caída vertical que chegou até un 9% en cuestión de quince minutos. O mercado zumbaba, bramaba, case escoitábase o estrondo dos refachos de ordes de venda asolagando as redes. O son do pánico. Os axentes humanos asistían pampos á baixada vertixinosa dos prezos nos gráficos (case un billón de dólares evaporados). Ninguén entendía nada, e as explicacións oficiais tardaron uns meses en chegar.

No entanto, hipóteses para todos os gustos, dende a torpeza dun operador humano que tecleou billion no canto de million, até a situación socioeconómica de Grecia (ese día o goberno grego asinaba o primeiro rescate financeiro e nas rúas o pobo manifestábase en contra), pasando pola influencia dos TAF nos mercados.

O caso foique os mercados recuperáronse ao cabo de poucas horas, para o que tamén houbo diversas explicacións (suspensión das cotizacións 5 segundos na bolsa de Chicago, parón de 30 segundos na bolsa de New York …) que teñen como común denominador o criterio seguido polos supervisores ante a aparente tolería dos computadores: párao, párao!!!

Uns catro meses despois de tan sinalado día o regulador SEC (Securities and Exchange Commission de Estados Unidos ) publicou as conclusións do estudo realizado, segundo as cales o chamado flash crash desatouse por causa dunha máquina –non dixo propiedade de quen, pero soubose igualmente– cun algoritmo pouco coidadoso, que puxo en marcha vendas ultrarrápidas e masivas (vendeu 35.000 contratos da empresa Procter & Gamble en 7 minutos) o que saturou o mercado e levou ás outras máquinas a entrar en estado de venda furiosa, agravado pola desaparición momentánea de operadores de moito peso. Semella que a ‘solución’ deses expertos foi a mesma histérica consigna: párao, párao!!!

Ao cabo, sobre as características de tan potentes algoritmos nada transcende, pois o seu segredo é unha baza fundamental dos seus propietarios. O que si quedou ben claro, por máis que xa o estivera, foi que os cibermercados son enormemente complexos, cada vez máis afastados da economía real, e que os grandes operadores –banca, fondos de investimento– non van renunciar a esta ‘marabilla tecnolóxica’ que fai dos casinos un xogo de lactantes. E si, sen dúbida haberá que aplicar protocolos para evitar que as interpretacións deturpadas e os guións arriscados dos TAF leven a empresas ou países á creba, pero xa se encargarán os actores principais de que as regulacións non ‘desvirtúen a esencia do xogo’.

Bestiario (VII)

Conto do mundo inhumano.

Mira filliña, cóntocho dende o principio, o primeiro foi unha explosión, o big-bang, había só un punto, gordiño si pero só un punto, apertadisimo, superconcentrado, e de alí saíu todo o universo nun estourido, iso din que pasou aínda que non se sabe ben como foi a cousa, o caso é que ao cabo dun tempo co que saíu despedido fóronse facendo estrelas, e logo planetas, unha cantidade enormisima de corpos celestes, que a saber os que hai por aí e quen vive neles, este conto vai só dos planetas que están ao redor do Sol, e máis concretamente da Terra.

E xusto na Terra, moitisimo despois da explosión do inicio, apareceu a primeira molécula autorreplicante –que é iso? que se contesta a si mesma?– non exactamente, é que se repite, que fai copias de seu, e así empezou a vida toda, a molécula esa foi cambiando, compliouse, fíxose unha membrana que a separaba do de fóra e así xurdiron as células, primeiro unhas células moi sinxelas, xa logo outras máis complicadas, con máis cousas dentro da membrana e sobre todo cun núcleo, que parece que non pero foi un cambio grandisimo.

E semella que a vida gusta de complicarse, porque algunhas destas células complexas que vivían independentes fóronse xuntando con outras e fixeron organismos ao asociárense e así teren máis oportunidades de sobrevivir, ou non, porque algunhas combinacións saían mal e non tiveron futuro, pero as dos nosos devanceiros si, aquí estamos nós para acreditalo, e a historia de todas esas formas de vida é apaixonante, e contaríacha de boa gana, como as células se especializaban, como foi que apareceron as algas, as plantas, as esponxas, as augamares, os percebes e os vermes da lama, as lampreas e as quenllas, e os peces, os anfibios e os réptiles, os dinosauros e os paxaros, todo, os triunfos e fracasos das súas formas e estruturas, as extincións por meteoritos, as derivas dos continentes, e cando apareceron os mamíferos, os marsupiais, as musarañas, os lémures e os antropoides e nós mesmos, é un conto boísimo, o mellor conto que hai, como foi que chegamos a aparecer nós e a bichería toda que vemos ao redor,

pero non hai tempo para percorrer ese bestiario, teste que ocupar no vestiario doutros, bule á fábrica aínda que só teñas doce anos que para ti non hai ciencias do medio nin sequera aprender a ler, logo de coidar dos teus irmáns pequenos vas darlle á máquina de coser doce horiñas por 90 takas nun taller deses dos Hard Times de C. Dickens que logo de máis de cen anos no canto de extinguirse téñense expandido enormemente, e así moito coser e pouco cantar ata que un día alguén ve unha fenda nunha parede, e avisa, e hai medo pero hai que seguir coa costura, din os xefes, que periga o contrato coas cadeas de roupa que a vos téñenvos na vosa particular cadea e a nós permítennos variar de camisa con frecuencia, e a fenda agrándase por ter levantado tres pisos máis dos cinco permitidos para a estrutura do edificio, e así prodúcese o big-crunch co que remata o teu conto ben triste, e o de máis de mil compañeirxs.

.

 

Bestiario (VI)

Aves do paraíso (fiscal).

Bestas de plumaxe vistoso onde as haxa, amais de verse favorecidas no reparto de xenes cuns deses que dan fenotipos fenomenais, teñen a sorte de estaren por riba doutras aves en máis aspectos. Non é que voen máis alto, é que tributan máis baixo. Tanto que nin se as escoita.

Adoitan ter como mínimo dous niños, un ben visible co que gardar as aparencias, e outro(-s) en lugar(-es) a salvo de depredadores e molestas inspeccións.

Son de costumes migratorios e rexen as súas translacións polas variacións nas condicións fiscais dos lugares onde se acubillan. Así, poden botar un tempo co niño B en Suíza, poño por caso, ata que un vento lexislativo arrefría as condicións da estadía, momento no levantan o voo cara a Aruba ou as Seychelles.

Recentemente, un equipo de sobranceiros naturalistas da península, conscientes da escaseza dos niños neste territorio, decidiron rachar coas regras imperantes –algo sempre perigoso nun ecosistema– en prol de fornecer os niños locais. E así, case como o lobo do conto, sopraron e sopraron para xerar un vento de amnistía fiscal que ía traer de volta o melloriño dos niños expatriados, ao crear condicións paradisíacas para o seu retorno. Mais o pretendido vento non pasou de ser un leve airiño que non foi quen de traer de volta case nada. Malia, iso si, levantar un cheiro que aínda fede.

Aves exquisitas elas, non están dispostas a correr riscos co que depositan nos seus niños. Comprensiblemente, evitan que lles anden a cotifar nos ovos. E consecuentemente, esfórzanse en educar ás súas crías para que saiban manter a súa situación de privilexio, e cóntanlles contos de medo, contos nos que os seus seguros, fornecidos, insultantemente inaccesibles niños B, fican de socato ao descuberto polas revelacións dun naturalista sen escrúpulos, e os seus propietarios sinalados publicamente como delincuentes.

– Si, ruliños, hai xente mala no mundo, tentan acabar coa nosa especie!! Filliños, temos que defendermos dos que queren acabar connosco!! E que non vos enganen con esas consignas maliciosas: “O que ti evades mata”, “O teu paraíso é o inferno doutros”. Mentiras, envexa que os corroe!!

Os pequenos escoitan con grande apertura dos pequenos picos e a luz da decisión a refulxir nos ollos. Os pais conteñen o grallido de fachenda que loita por saírselles da gorxa ao ver como aprenden os seus pitos. Rin polo baixo, pásmanse ante a inocencia das crianzas que escoitan crédulas as fantásticas pretensións das aves do común e as súas historias fabulosas de desaparición dos paraísos e reparto igualitario dos bens, cando ao máis que chegan é a distraer algún IVE que outro.

E sen darse tregua, continúan coa terríbel historia de Tobin o Malvado e a súa Taxa Feroz, raposa sanguinaria que ao menor descuido cravará neles as súas garras recadadoras e os expulsará, meus anxos, do paraíso.

.

(Unha imaxe pesa máis ca mil palabras, secasí gustaríame subila algún día)

Bestiario (V)

A estratexia da samesuga.

Dende os albores da mediciña ata o século XIX, un remedio universal para os moi variados males que un enfermo podía padecer era unha sangría. Se o doente tiña ‘plétora’, sangrábano. Se tiña dispepsia, sangrábano tamén. Se non conciliaba o sono, sangría habemus, e se non se sabía o que tiña –cousa frecuente– sangrábano, que mal non lle ía facer. Ao cabo a xente ten o malo costume de morrer, logo tampouco era cuestión de botarlle a culpa de todo aos médicos e os seus remedios.

As técnicas da sangría variaron dende o pequeno corte en certas veas ata a aplicación de samesugas, e tanto se estendeu esta última práctica –malia non se ver  acompañada de bos resultados para a saúde–que da ganas de pensar que estes bechos interviñeron dalgún xeito inexplicable na súa promoción. Se cadra haille que botar moita imaxinación, desa que chaman febril, para artellar unha explicación convincente na que un parasito consegue impoñer os seus intereses publicitándose como cura de innúmeros males… ou non tanta, pois semella que iso mesmo fan arestora análogas samesugas para resolver o mal do noso tempo e lugar, a crise económica (e social e política) que leva anos connosco.

A economía non é unha ciencia exacta, din. Tampouco o é a medicina, pero a práctica indiscriminada da sangría abandonouse e limítase xa a uns poucos e concretos casos. Mais nestes países europeos semella que estamos nos albores da economía como ciencia, senón non se explica que, ano tras ano dende a crise iniciada no 2008, padezamos o mesmo ‘remedio’ para o mal que non fai máis ca empeorar con el: recortar, sangrar, axustar, sangrar, espremer, sangrar.

Cal foi a diagnose do problema por parte de doutas institucións e organismos relevantes, a diagnose que deu como consecuencia esa ‘solución’?

    • Falta de control nos mercados financeiros, que levou a prácticas de moito risco que puñan en perigo o sistema? De ser así, cal sería a solución? Impoñer –de novo– regulacións que xa existiran e se eliminaran para un mellor chuchar das samesugas? Pois non. Ou igual si, pero logo. Antes de nada, o primeiriño, sangrar.
    • É unha crise cíclica, propia do sistema capitalista, que cada certo tempo xera tsunamis que cambalean os seus alicerces? Pode que si, é unha pregunta moi ampla e a resposta, buff, ten que ser diferida, así que no entanto, medida básica: sangrar, non vaian pensar que non sabes de economía.
    • É un resultado das políticas fiscais que eximen aos pletóricos das sangrías que –eles si– tanto precisan? Anatema. Herexía. Vas a Merkel e a Lagarde! Pero antes, voute sangrar un pouco.
    • Ou, xa sen disimulos, que importa a diagnose se xa temos o remedio? Sangraaarr, Sangraaarr, Sangraaarr (canta King Samesuga)

Aquí haiche moito déficit!

Sangraaarr!

Dispárase a prima de risco!

Sangraaarr!

Hai uns furados nos bancos que da vertixe miralos!

Vale, aquí inxectar, pero para inxectar aquí haberá que quitalo de algures, non? Pois claro, que xa tardaba:

Sangraaarr! Sangraaarr ata estouraaarrr!

E claro, esto ben se entende dende a óptica dunha samesuga conxurada coas súas conxéneres para espallarse todo o que poidan sen lembrar, na súa orxía sangrante, que todo parasito que se propase está a poñer en risco a súa supervivencia.

O que non se entende é que os parasitados se deixen facer de tal xeito. Que abandono aos ditames dos gobernos! Que resignación ante os designios dos Comités Samesugos! Si, eles son expertos e saben como inmobilizar ás vítimas para que o seu labor extractivo non se vexa interrompido por inoportunas sacudidas, mais secasí, custa comprender tanta pasividade.

Non será que algunhas samesugas teñen mutado e son xa bechos semellantes á Babosa Cerebral de Futurama, samesugas aloxadas nos cerebros onde chuchan, amais de sangue, o sentido común, ceibando nos parasitados un único pensamento:  “É o que hai” ? Non. Non só iso. Tamén fan tradución simultánea de verbas incómodas e substitúen estafa, roubo, abuso, imposición, corrupción, por outras como redimensión, axuste, optimización, xustiza, democratización. Son moi completas, estas samesugas poliformes.

(Imaxe en proceso)

Bestiario (IV)

Animal de pantalla.

Era un home normal que para fuxir da realidade hostil e das esixencias do seu cargo acubillouse nunha pantalla de plasma e xa non saíu de alí. Nunca máis. Podería lembrar ao Barón Rampante, só que non viviu na Francia do XVIII, senón na Acolandia contemporánea, país do que chegou a ser presidente. E tamén –diferenza esencial– que o Barón Rampante rubiu e ficou nas árbores por rebeldía e firme vontade, mentres que este home agachouse na televisión por incumprir todo o que prometera e verse acurralado por sucesivos escándalos. Vaia, que realmente non lle imitaba moito a Cosimo Piovasco.

Os antecedentes da súa covarde migración ás pantallas pódense fixar nunha comparecencia na que, polo espiñento das circunstancias nas que se atopaba, o home non permitiu preguntas dos periodistas, sabedor do comprometedoras que ían resultar. Convocatoria de tal natureza non foi moi ben recibida e algúns xornalistas –moi poucos– non lle acudiron, pero o home conseguiu saír do paso, con achegados seus a facer abondosas declaracións para mitigar tan desairada postura nun presidente.

Mais chegou o momento dunha nova aparición ante os medios e, como as circunstancias antes espiñentas viraran a insoportables, con novos e maiores escándalos expostos á luz, anunciouse unha comparecencia ao través dunha pantalla. Malia o estupor con que os xornalistas recibiron unha convocatoria desas características, o home debeu pensar –esa primeira vez– que non sería tan grave, que mellor iso que se expoñer á saña inquisitorial coa que o interrogarían, e quen sabe se a algo máis. Xa co tempo a situación iría amainando e podería, como correspondía a súa posición, volver a facer aparicións públicas sen tanta tensión.

E así, os convocados ficaron diante dunha pantalla na que o presidente recitou o seu comunicado sen que, ao seu ver, a cousa resultara preocupante. Mesmo algúns chamáronlle ao evento ‘rolda de prensa sen preguntas’.

Pero, ai! por moito que o adiasen, volveu chegar o momento inescusable dunha nova comparecencia. A situación xeral, lonxe de mellorar, era moito máis crítica que meses atrás, e o home e os seus asesores non viron outra saída que repetir estrataxema.

Nesa segunda convocatoria coa pantalla os periodistas entraron na sala rosmando polo baixo, sen acabar de dixerir a indignidade da situación, e máis por segunda vez. Algúns, logo dos 20 primeiros minutos de insoportable teletenda, matinaban no agradábel de facerse cun mando a distancia e cambiar a canle de emisión, se puideren.

Nestas entrou na sala unha rapaza, chantouse detrás dos pupitres dos periodistas e co tiracroios que tirou do bolso lanzou un pelouro contra a pantalla de plasma, que rachou con estrépito. Algúns dos periodistas sumidos nos soños de zapping acordaron sobresaltados. Un berrou: Atentou contra o presidente! Outros, nerviosos, botáronse a rir ao escoitar o despropósito. Outros estaban en coma e seguiron coma estaban. O berro –Atentou contra o presidente!– ecoou polos corredores fóra da sala.

En cuestión de segundos entraron decididas as forzas de seguridade. Uns deles abalanzáronse contra a moza sinalada polas miradas, seica involuntarias, dos periodistas e mais algúns dedos claramente voluntarios. Outro achegouse aos restos fumegantes da pantalla e murmurou polo seu transmisor –Está ben? Si, de acordo–.

Saíron os membros das forzas de seguridade levando á rapaza esposada, acusada de violación de morada, destrución de bens, ataque ao honor.

Entraron membros do equipo de mantemento para retirar a pantalla estragada.

Entraron membros do equipo de mantemento portando unha pantalla nova.

Algúns periodistas marcharon da sala.

Conectada a nova pantalla, o presidente continuou co seu discurso. Ao cabo, e non sen tempo, rematou o comunicado, os periodistas foron saíndo, alguén da casa apagou a pantalla, a sala foise baleirando.

Entraron dous membros do equipo de mantemento para retirar o material despregado. Un deles premeu accidentalmente o botón de acendido da pantalla. Aí seguía o presidente, mirando ao infinito e bisbando algo inaudíbel! O de mantemento sentiu un calafrío e ficou quedo. O seu compañeiro viu tamén a imaxe, foi canda a pantalla, desconectouna, mirou con lixeira reprobación ao outro e seguiu coa tarefa.

Ao día seguinte circularon rumores insistentes de que a un dos periodistas presentes na comparecencia parecéralle ver, unha fracción de segundo antes de que a pedra batese contra a pantalla, que o presidente facía un aceno de sorpresa, un amago de esquivar o proxectil. Seguiron logo comentarios en ton xocoso sobre o estado de plasma ou ectoplasma do presidente, a súa reclusión nunha televisión coma na película Poltergeist, que se fora alí para atopar á nena das súas andrómenas ou si estaba retido por un ser Poderoso e Perigoso, un ser Bestial que o despezaría de non se pregar ás súas esixencias. Algúns suxerían chamar a un médium, da talla que for, para axudalo a volver ao mundo corpóreo.

As risas esvaecéronse cando, ese mesmo día, se soubo que a rapaza, menor de idade, ía ser acusada de magnicidio en grao de tentativa. No delirante do cargo viuse o traspaso da derradeira fronteira, a fuxida sen retorno da realidade.

Xa non volveu haber unha auténtica comparecencia do presidente que, confinado dende aquela ás pantallas, deveu nunha sorte de animal de acuario. Peixe pescado.