Archivo de la categoría: actualidade

Actualidade

O atestado policial e a literatura de ficción

Hai pouco tiven unha mostra de que a literatura se infiltra en eidos inesperados, e non precisamente recomendábeis se se trata de literatura de ficción. A mostra son uns parágrafos escolmados dun atestado policial, que aparecen entre aspas na sentenza dun xuízo rápido (aínda non tiven acceso ao atestado completo). O pouco recomendable de practicar ese xénero de literatura nese ‘soporte’ é obvio: na literatura, aínda máis se é fantástica, o lector pacta co autor crer o que le, sabedor de que o autor non se ten que cinguir a feitos reais, que abonda coa verosimilitude e, malia faltar esta, abonda con que o texto lle proporcione un pracer estético, un pasatempo, unha visión diferente das coñecidas para o lector…; no atestado policial o lector -cidadán, xuíz-, pacta co autor crer o que le, na confianza de que se cingue a feitos acontecidos, relatados coa maior xusteza posíbel. Son pactos son distintos e cómpre que a ficción non entre nos atestados, mais cando é así, que?

Estou sentada cuns amigos nunha terraza dun céntrico estabelecemento de Vigo. O coche dun deles, mal estacionado, montado parcialmente sobre a beirarrúa, a unha distancia de tres pasos. Chega unha parella de motoristas da policía local e tiran de boletíns de multa para ese e máis outro coche en similar situación. Os amigos donos do coche van xunto aos policías para o papelame. Unha amiga que fica sentada comigo, dime, ‘a estes, que non molestaban a ninguén, van e múltanos’. ‘A recadar’, dígolle eu. ‘E na miña calle, que están mal aparcados decote, non ves á policía nunca’, remata ela.

O fino oído e a aínda máis fina susceptibilidade dun dos axentes non deixa pasar por alto este comentario, e achégase á miña amiga a pedirlle a documentación. Ela pregunta o motivo, e o policía responde que está denunciada por alterar a orde pública. Quedamos pampas ante tal afirmación, ela repítella ao axente, e este insiste en que altera a orde pública porque estaba a falar moi alto. Eu dígolle ao axente que o comentario que ela fixo ía dirixido a min, e o axente respóndeme: ‘Identifícate tú también’. Así que estamos as dúas alí sentadas tomando un viño nunha terraza e alteramos a orde pública. Non damos crédito.

O máis forte que se escoitou alí foi o que lle dixo un dos policías á miña amiga: ‘Eres una ignorante’. Mais, segundo fabula o atestado policial sobre este incidente, ambas as dúas insultámolos. E inclúe no texto expresións, supostamente literais, atribuídas á miña amiga, que ela non dixo en ningún momento. Sobre min déixano en termos xerais: proferín insultos.

Pero a capacidade inventiva dos redactores do atestado non remata aí, pois no tal documento dise que a miña amiga, literalmente, ‘se quiso dar a la carrera’. Ben é certo que os autores non lle deron á súa imaxinación todas as ás que podían e así dicir que a muller intentou saír voando. A muller, amais dun sentido común cando menos igual á media, ten coñecemento profesional do que poden dar de si os corpos humanos, e resulta inverosímil pretender que tivese a ocorrencia de botar a correr para así zafarse de dous axentes altos, fortes, novos -uns cachimáns, vaia-, os cales poucos minutos antes a tiñan agarrado e zarandeado para impedirlle, non sabemos con que motivo, á entrada ao estabelecemento onde ela pretendeu entrar a pagar as consumicións. Que aí foi onde a situación se tensou notablemente. Mais talvez hai que comprender que os axentes se sentiran intimidados perante dela, porque tiñan que ver vostedes a esa muller: sesenta anos, miudiña, metro cincuenta e sete, con lentes… Impoñente a presencia da miña amiga!!

Cando un dos axentes lle puxo as mans enriba eu pasei da sorpresa ao estupor total. Ela agora si que falaba ben alto, e dicía que a soltaran, que lle estaban a facer dano. Decontado achegouse o compañeiro a axudalo. Eran as dez da noite nunha terraza céntrica de Vigo, non era Guinea Ecuatorial. Ou si? Eu comecei a gravar co teléfono, máis que nada coa intención de que os esforzados axentes viran que os gravaba e se contivesen, e o certo é que non lles debeu gustar, pois un deles me dixo que como seguira a gravalos ía a ter problemas.

Só cando tiveron a miña amiga afastada da porta do establecemento afrouxaron a presión. Pero aí non acabou a cousa, pois quixéronlle pór as esposas, ela laiouse e resistiuse e, resumindo, esa noite acabou no calabozo e ao día seguinte nun xuízo rápido acusada de atentado contra a autoridade.

O proceso está en marcha, alongarase meses, e xa veremos en que acaba a cousa. No entanto, conclusións primeiras: a liberdade de expresión nas rúas de Vigo semella directamente proporcional ao status económico. Se queres facer uso da túa liberdade de expresión e estás no campo auditivo dun policía local -e sempre dentro do respecto e a corrección lingüística, faltaría máis-, tes que dispor dun mínimo de trescentos euros, pois segundo nos informou o avogado é a sanción mínima por unha falta de insultos, e resulta ben doada de poñer en base ás declaración duns axentes con tendencias cara á ficción mal canalizadas. Non serán así todos, claro, pero pode saír caro distinguilos.

Botón Encántame

Revolución nas redes sociais! Facebook vai lanzar un novo botón para que deas a túa opinión sobre unha entrada, unha foto, un material… O botón Encántame. “Non podemos seguir por máis tempo limitándonos a ese querido botón Gústame, porque hai cousas que provocan en nós entusiasmo e non abonda con Gústame, quereriamos clickar Gústame tres ou catro veces, coma quen marca 4-5 estrelas de puntuación noutros sitios, pero iso require meditar unha fracción de segundo a ver cantas lle poño, catro ou cinco? Realmente eu poríalle 4 pero para compensar aos detractores poreille 5─ e así, coa inclusión dese novo botón Encántame, evitamos deternos na reflexión. Por breve que for. A incidencia deste botón non é nimia, pois para rexistrar a información dunha cualificación máis sobre os eventos dispoñibles para cada conta, deberemos facer unha ampliación moi significativa dos nosos servidores pero farémolo con gusto. Encantados”.

Vale, si, non é certo. De momento. Pero está na súa liña superpositiva. Gústame. Encántame. E xa logo viría o botón MorroPorIso ou MellorImposíbel, pero sei que non vai ser, sobre todo con eses nomes. Que nome de botón lle porías ti? SuperMáximoAbsoluto? Para que logo non se poida premer, non por que non estea activo, senón porque non haberá cousa que mereza tal opinión. Pero só pola súa posibilidade, non sería bonito que Facebook se enchera deses botóns? Unha soa pulsación de SuperMáximoAbsoluto  equivalería a un billón de Gústame. Bua! Ou a un trillón?

Volvendo ao tema, eu estrearía o botón Encántame na nova de que Zuckerberg quere protexer a súa privacidade e mercou as casas que rodean a súa. E que ten graza a cousa. Vou tuitear isto :)

Alternativa tardía para o Fraga Memorial Center

Fraga Rushmore

Se en troques da Cidade da Cultura, Fraga, ben aconsellado e sen falsas modestias, dera en facer como monumento á si mesmo unha grande escultura en escarpadas rochas, a imitación das do granítico Monte Rushmore, que non teriamos aforrado! 

O problema, se cadra, sería atoparlle un enclave axeitado. O Pico Sacro está na órbita compostelá, e podería ser un dos primeiros sitios nos que se pensara, pero eu no primeiro intre pensei n’O Porriño -e mira que os quero ben-, xa que foi ao pasar por alí hai uns días e ver as canteiras cando me veu aos miolos a idea.

E non sería unha mala localización, tráfico hai abondo para satisfacer un ego ansioso de asegurar a memoria póstuma, moito máis que no Gaiás. Seica a algúns veciños magoaríalles a retina ter que ver esa faciana esculpida en grandísimo formato, pero igual era preferible unha leve molestia ocular desa minoría -que tería o máis fondo recoñecemento da sufrida cidadanía- á ter ás costas o dispendio arquitectónico da Cidade Pantasma.

A min gustoume imaxinar esa faciana alí tallada, que podería ir seguida doutras, ou ben quedar rematada a modo de Esfinxe para deixar ás claras o espírito faraónico do proxecto e tamén evitar o ‘culo veo culo quiero’ e non meterse en máis gastos. Gustoume, digo, sabendo que iso nos tería aforrado os máis de 300 millóns de euros gastados -investir é un verbo insultante nese contexto-, máis o mantemento anual que reborda os 4,5 millóns e a indecíbel indemnización pola paralización do complexo. Os custos de mantemento da escultura serían infinitamente menores, e mesmo inexistentes, pois se podería deixar a tarefa ao cargo dos axentes atmosféricos, a carriza e os liques, que xa o irían aquelando. 

Welcome to feijoés

– Jelou mai friends! (presentador moi animado)

– Non jelou que está jelando!  (respóndese el mesmo, para ir marcando a pauta)

– Ha ha ha! Non hai coma empezar o curso con bo humor. Imos logo coa nosa primeira entrega de Welcome to feijoés, no estilo ‘fool inmersion’ -eskiusme, quixen dicir, ‘full inmersion’-, que tan bos resultados ten acreditados.

– Podo facer unha pregunta? (rapaz do grupo)

– Non, aquí as preguntas fágoas eu. Un respecto. A ver, ti, loiriña, se eu che pregunto: Vaiselles baixar o soldo os funcionarios no vindeiro 2013, ti que respondes?

– Non o sei exactamente, pero por min que llo baixen ben, que son uns privilexiados, que se todo fose privado iamos moito mellor, que a ver porque raio esa xente ten traballo asegurado cando hai preto de 6 millóns de parados e …

– Non mulleriña, non, así non se responde, sintácticamente é correcto, si, e en feijoés importa moito máis a concordancia de xénero e número ca concordancia do dito co feito,  pero o feijoés é unha lingua protocolaria e non se poden empregar argumentos así de espidos, o subtexto debe quedar sempre embaixo, como di o seu nome. A ver ti logo, a das trenzas que levanta a man, que dirías ti?

– Que si, que se lles vai baixar arredor dun 7%, según os orzamentos previstos para ese ano. Que sabemos que os funcionarios levan feitos moitos esforzos, mesmo que se lles ten prometido que non habería baixadas de soldo no 2013, pero vémonos na obriga -xesto de dor contida, ai- de pedirlles ese esforzo máis …

– Non! Non! Non! Mal!  Pero non vos estou dicindo que non se poden dicir as cousas ás claras … túzaros que sodes! A ver ti, que tes cara de … non sei, entre espelido e monaguillo, estraña combination, by de way…

– Pois os funcionarios han cobrar máis no 2013 que no 2012, porque ímoslle devolver parte da paga que se lles quitou co cal verán incrementados …

– Así, así! Vedes? En feijoés nunca se responde de xeito direto á unha pregunta, e menos aínda a unha que lle faga quedar mal a un, dáselle unha volta, vaise un polos outeiros de Úbeda ou lugar al-andalusí que apeteza, pero nunca se acepta esa pregunta que, malia o seu aspecto de pedir unha información clara, o que busca é desprestixiar ao interrogado. Ai, moito tedes que aprender… e ides pagar por aprendelo.  Xa o dicía Freud, é coma a psicanálise, a factura é parte da terapia.