Archivo de la categoría: actualidade

Actualidade

Marcha Jennifer

Marcha Jennifer. A Perth, Australia. Esta mesma tarde. Arestora estará no avión camiño á primeira escala da longa viaxe. Foi unha decisión doada, pois logo dun ano de traballar na empresa X viu que -contra todo o prometido e asinado- as condicións non ían mellorar. X é unha empresa cunha ducia de empregadxs na que, sen traballar de cara ao público, o xefe esixe unha vestimenta axeitada ao seu criterio sexista. Na que se ficha para entrar, pero non para saír, e na que se sae tres, catro, n horas máis tarde do horario acordado e retribuído. Sempre, decote. Ao principio porque hai que aprender, afacerse ao posto, malia non ser unha novata. Logo porque hai que adestrar aos novos, e novos sempre hai, a rotación na empresa é moi alta. Normal. Quen pode lisca axiña dun sitio onde as xornadas reais rebordan as doce horas e onde, aínda por riba, non lle recoñecen as iniciativas e as aportacións. Non é que as desboten, non, xa se llas apropia o xefe. O ex-xefe, vaia. Que feliz Jennifer de poder chamalo así.

E Jennifer era mileurista. Xa tiña que estar mal a cousa para que unha mileurista abandone un posto de traballo, verdade? Que soberbia! Non tal. Jennifer, das moitas solicitudes que enviou, tivo en reposta unha oferta que non puido rexeitar. Aos seus 26 anos, graduada, con case tres de experiencia laboral, catro idiomas, talento e consciencia da súa valía, prefire marchar un ano ás antípodas que aturar un mes máis cun deses empresarios modélicos inspiradores da reforma laboral, que abusa dos empregados na confianza de que hai moreas de xente esperando un oco nesa ou noutra empresa similar.

Así que, claro, Jennifer marcha. Boa estadía, ben a mereces!

Había una vez un barquito chiquitito

barcobotella pqO barco de Alfageme na rotonda.

Faise pequeno, iso é obvio, pero ten amaño. Metémolo nunha botella e xa está. Amais de maior volume conseguimos, paradoxalmente, un aspecto de popular peza ornamental de salón.

Estanse a estudar as cuestións técnicas desa superficie envolvente, aínda sen decidir entre o plástico e o cristal. Por cartos non vai ser, iso está claro. O cristal é a opción preferida pola maioría da comisión, pois é un material de autenticidade acorde coa peza instalada, malia presentar algún problemiña polo peso e fraxilidade do mesmo. Nada que un cursiño acelerado con Calatrava non solvente. Outros, medorentos, optan polo pragmático e defenden o emprego do plástico, máis indicado pola súa resistencia e lixeireza.

O que non ofrece dúbida é que así amola moito máis, que parece o importante.

Á espera da resolución, xa hai suspicaces a dicir que se quere cubrir o barco para protexelo da choiva de lixo que lle vai caer enriba en canto mingüe a vixilancia. Cómpre lembrar que se reforzou a instalación de cámaras de vídeo na rúa.

Graças pola imagem á XXL, engarrafador de barcos en tempo livre.

Concepción Arenal, 195º aniversario

Captura de pantalla de 2015-01-31 10:27:09

Abride escolas, si, e institutos e universidades ás que poidan acceder todxs e non só quen poida pagar matrículas cada vez máis caras, que os salarios non paran de minguar, igual ca as bolsas de ensino. Abride escolas onde nenos e nenas se eduquen xuntos, como xuntos viven.E abride bibliotecas onde os libros non se alugan senón que se emprestan.

Tanto medo tedes á xente que le?

Novidades editorais

Os informativos da CRTVG sempre coa cultura, faltaría máis. Decote a dar a nova importante, a subliñar a relevancia do sector. Serva como exemplo o telexornal de mediodía do mércores 5-11-2014. Entre a sección de Deportes e a de Ciencia e tecnoloxía, preséntanse as novas de Cultura. E que hai de sobranceiro e digno de mención? Dúas noticias, non está mal, que ben sabemos que non hai espazo para todo:

  • Unha (1′ 9”). O libro que Enrique Riobóo presenta e no que, segundo di o autor, alértasenos do perigo de que Pablo Iglesias chegue ao poder, porque é un home moi intelixente pero amoral. Amoral! Vaites! Non era ese un atributo favorábel? Non é un cualificativo aplicábel a unha grandisima parte da ‘clase’ política, que anda medio infartada pola última sondaxe do CIS? Ai, xa non sabe unha que pensar. Googleo “comprar La cara oculta de Pablo Iglesias”. Sempre que fago unha busca co título dun libro mencionado en espazos de moita audiencia, devólveme unha morea de librarías e sitios. Mais, curioso, desta volta non sae nin unha librería nin sitio onde mercar tan apetecíbel obra. Busco logo polo nome do autor e vexo que Enrique Riobóo é director de Canal33, practicamente a única web onde atopo información sobre el mesmo. Aí indica que a obra está publicada por Vive libro(plataforma de autoedición). E si, aí pódese mercar por 11 €. Téñome que conter moito para non premer no botón Compradecontado, mais consigo reprimir ese impulso. Non en balde fun quen de deixar de fumar.

  • Dúas (21”) . A escritora Lydie Salvaire gaña o Goncourt. Parabéns, madame.

Deseguido, as noticias de ciencia e tecnoloxía. Xa que logo, a nova do libro de Enrique Riobóo era unha nova ‘cultural’, pois emitírona no bloque de Cultura. É moi de agradecer que o Telexornal publicite as obras autoeditadas por escritores en plataformas como a de ‘Vive libro’, e non dubido que xa o ten feito -ou está a piques de facelo-, coas que temos no país. E moito máis coas nosas editoras ‘tradicionais’, novas ou de longa traxectoria, que non debe haber semana que non saian no Telexornal anunciando as súas novidades editoriais. Só que non as dou atopado na web da crtvg … que estraño.

Captura de pantalla de 2014-11-06 15:55:12

Ensaio e rede

O ensaio, adoitan dicir os editores, é un dos xéneros menos rendíbeis. Todos recoñecen a súa importancia como elemento fundamental na formación e expresión do pensamento crítico dunha sociedade e dunha lingua, e algúns van máis aló e actúan a prol da súa difusión. Hai editoras salientábeis nesta tarefa, mais aquí cinguireime ás que veñen empregando a rede, e a descarga libre de textos, como ferramenta para ese labor.

A primeira é Estaleiro. Centrada na socialización da cultura antes que na busca de rendibilidade económica, iniciou entre nós a oferta de libre descarga dos seus textos, certificando que ‘a aura’ da obra impresa e encadernada perdera brillo e sentido no século XXI.

Máis recente, Euseino? aparece como editora especializada en ensaio que partilla a súa oferta entre a edición tradicional en papel dalgúns textos, e a libre descarga doutros. Como quen baixa unha demo dunha aplicación, o lectorado con interese pode probar algún dos artigos que publica mensualmente na sección Anotacións de literatura e filosofía, e coñecer así as liñas de traballo de autores e autoras que van dende filósofos de sona internacional á novas e moi interesantes autoras galegas. E animarse logo, como foi no meu caso, a proseguir con algún dos textos á venda da mesma editora.

Así, como lectora e beneficiaria do bo traballo destas editoras e dxs colaboradorxs, doulles as grazas por construíren coa súa xenerosidade e intelixencia espazos para a lingua e o pensamento. E sen canon.

 publicado en Sermos Galiza nº 122 (13-11-2014)